Pozytywista.pl - portal pozytywistów

Coraz częściej refleksja jedna, nieśmiała, a przecież tak zasadna, staje się moim udziałem – na ile działania artystyczne potrafią przemieniać naszą rzeczywistość – może nawet nie na lepszą albo i godną większego niż nasze oczekiwania piękna, ale nade wszystko na taką, która pozwala rzeczywiście w owej „rzeczywistości” dostrzegać to, co realnie potrzebuje przemiany na lepsze. Takie właśnie „dostrzeżenie” jest pierwszą arią do wsłuchania się w głos świadomości swojej własnej – „domowej”, ale także salonowej (kulturalnej), społecznej i obywatelskiej, która jest wstanie wyczuloną być na problemy-wyzwania, jakie niesie z sobą życie nasze codzienne. Wspomniana refleksja staje się zazwyczaj główną odczuć wokalistką o tym, aby iść na kolejny już koncert bądź inne takie wydarzenie, usiąść w pierwszym rzędzie ciekawości i usłyszeć to, co ważne. Tak też się stało 11 grudnia br., w Sali Białej Urzędu Miasta Poznania, gdzie uczestniczyłem w spotkaniu godnym artyzmu „Usta milczą, dusza śpiewa – kochaj zwierzęta”.

Pomijając już sam tytuł, który w tak operetkowo szczery sposób, kokietuje nas imieniem jednej z najbardziej rozśpiewanych arii, głośniejszym stał się rytm serca, kiedy zrozumiało, iż prawdziwie „usta milczą, dusza śpiewa”, gdy usłyszeć można, że pokochać można bez żadnej ujmy dla własnego „ja”, nie tylko siebie i drugiego człowieka, ale także i „zwierzęta”. Już nawet dla posłyszenia takiego wyznania, warto było zaufać propozycji pójścia na koncert.

Radość tak pewną w sobie witałem, iż szczerze owe wyznanie wypowiedziane zostanie tak, aby pozostało w nas – duszą i ustami wybitnej śpiewaczki operowej Justyny Reczeniedi, cenionego tenora Krystiana Adama Krzeszowiaka oraz ujmująco odgadującej duszę fortepianu, Katarzyny Kluczyńskiej. Artyści wystąpili w intencji wsparcia charytatywnego podopiecznych Fundacji „Głosem zwierząt”, pod patronatem Prezydenta Miasta Poznania. Usta ich wcale nie milczały, przykład z duszy biorąc tak śpiewnie. Jakże bliskie nam stały się kompozycje Franciszka Lehara, Johanna Straussa, Giuseppe Verdiego bądź Emmericha Imre Kalmana. Wyobraźnię naszą otworzyło „słońce jeszcze jaśniejsze” „O Sole Mio”. Wówczas też „Widziałem uśmiech na twarzy twej / promienny uśmiech na twarzy twej”. Wytańczyłaś „Czardasza”, co w czerwonej sukni przychodzi jak zachwyt pulsujący w rytmie ognia, jaki odtajniała w nas Justyna Reczeniedi. I nie ważne już tak bardzo „Brunetki i blondynki” Krystiana Adama Krzeszowiaka były, bo przecież istotnym kolor dobra jest, jakim się możemy obdarzyć. Ten zaś spełnił się w oklasków kolorycie dam i gentlemanów obecnych na sali. Na Sali Białej „obecna” prawdziwie była wzajemność i pokora, które pozwalają nam otworzyć się na to, co pragnienia świadczenia pomocy, nosi imię. Wszystko za sprawą wiarygodnego w uśmiechu i przeżyć refleksji, wyśpiewania arii i utworów o naturze operetek i musicali, jakie poszukują w nas nieustannie sceny piękna.

Justyna Reczeniedi i Krystian Adam Krzeszowiak podzielili się sztuką prawdy. Nie byli bowiem jedynie odtwórcami niegdyś zrodzonych arii, ani „tylko” ich znakomitymi wykonawcami. Uczynili coś więcej – wpisując się w kontekst wydarzenia, którego celem było zwrócenie uwagi na ważny społecznie problem (ludzką postawę w kontekście szacunku, jakim winniśmy obdarzać „przyjaciół wierności” – zwierzęta) – pokazali, że sztuka rodzi się „tu i teraz”, za każdym razem, ilekroć potrafimy wyrażać szczere emocje, które rozbudzają w nas bliskość spełnienia we wzajemności życzliwości i serdeczności; pozwalają zdarzyć bezinteresowność dla satysfakcji serca. Klimat serca” wybrzmiał w najbardziej pełny sposób, w kolędzie piękna, która świętem w nas się ugościła w echu najnowszej płyty Justyny Reczeniedi „Święta z kolędą”, w których artyzmu opłatkiem dzielą się wraz z solistką Warszawskiej Opery Kameralnej: Trio Con Passione, Zespół Wokalny Ars Chori, grająca na saksofonie Alina Mleczko, Ojciec Leon Zdzisław Pokorski, kompozytor i poeta oraz Krystian Adam Krzeszowiak.

Zamierzenie charytatywne koncertu, wypełniło się niewątpliwie we „wzajemny” sposób, co zyskuje szczególne uzasadnienie w idei, dla jakiej działa Fundacja „Głosem zwierząt” – powstała bowiem, „abyśmy my – ludzie w niej skupieni – mogli mówić w imieniu tych, którzy głosu nie mają. U podstaw naszego działania leży niezgoda – niezgoda na okrutny los, na traktowanie zwierząt jak rzeczy, na ludzką obojętność wobec ich cierpienia, na bezkarność ludzi znęcających się nad nimi (…) Zajmujemy się adopcjami – poznajemy naszych podopiecznych, oswajamy, uczymy czystości, a potem kiedy są już w pełni gotowe szukamy im nowych, kochających domów, które wnikliwie weryfikujemy. Interweniujemy w przypadkach znęcania się nad zwierzętami oraz drastycznego ich zaniedbywania. Współpracujemy z organami ścigania, występujemy przed sądem w charakterze oskarżycieli posiłkowych”. Dodajmy, że Fundacja od strony formalnej działa dopiero od 1 stycznia 2011 roku, choć jej członkowie i wolontariusze, którzy pracują na rzecz podopiecznych, mają często wieloletnie doświadczenie w tym zakresie.

„Usta milczą, dusza śpiewa – kochaj zwierzęta” – jeśli ten, kto przybył na koncert, pokochał je jeszcze bardziej, czyli „bardziej świadomie”, prawdziwie zrozumiał tę właśnie artyzmu chwilę, w którym „miłość” przestaje być słowem, a staje się wyznaniem.